Κηδεύτηκε σήμερα, η Ελευθερία Κατσαρού που έσβησε χτες σχεδόν αβοήθητη από τους γιατρούς και από άγνωστη αιτία καθώς τα αίτια του θανάτου της παραμένουν ασαφή. Ας είναι αναπαυμένη η ψυχή της. Καλό Παράδεισο , μητέρα, μου λείπεις πολύ!
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Αγαπημένη μου μητέρα Ελευθερία,
με πόνο ψυχής σε αποχαιρετάμε κατά το τελευταίο σου ταξίδι. Υπήρξες πάντοτε ένας άνθρωπος κοντά στον Θεό και κοντά Του ελπίζω να αναπαύεται πλέον η ψυχή σου.
Σαν να είχες προαιστανθεί το τέλος σου είχες πει λίγο πριν φύγεις ότι οι παππούδες, δηλαδή οι πρόγονοι σου, περιμένουν. Αγαπημένη μου μητέρα ως την τελευταία στιγμή και ακόμα και τώρα που σε αποχαιρετάμε ήσουν πάντα στη σκέψη μας και την φροντίδα μας. Ίσως κάποιοι πουν ότι η οικογένειά σου δεν σου έδειξε την απαραίτητη φροντίδα αλλά εσύ ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί αγωνιζόμασταν πάντοτε κάτω από αντίξοες συνθήκες και πολλές φορές χωρίς τη συμπαράσταση των πολλών.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω δυο λόγια σε όλους τους συγχωριανούς μου. Στην παρούσα φάση που ο Θεός επέτρεψε εξαιτίας των λαθών και της απιστίας μας τη δοκιμασία της πανδημίας του κορωνοϊού και τον πόνο του θανάτου είναι σαν να μας στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Παιδιά μου μετανοείτε» και πράγματι όλο αυτό που ζούμε είναι σαν να προγευόμαστε το θάνατο και την κόλαση όπου θα βλέπουμε από μακριά αλλά δεν θα μπορούμε να γευτούμε τη χαρά του Κυρίου, όπως συμβαίνει τώρα με τις κλειστές εκκλησίες, όπου δεν μπορούμε να εισέλθουμε στη λατρευτική ζωή παρά μόνο να παρακολουθούμε εκ του μακρόθεν ούτε μπορούμε να μετέχουμε στο μέγα μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, σύμφωνα με τις απαγορεύσεις της πολιτείας. Βέβαια όσοι βιάζονται να πουν ότι ο κορονοϊός δίνει τον θάνατο μέσα από την Θεία Κοινωνία επιτρέψτε μου ταπεινά να σας πω ότι κάνουν μεγάλο σφάλμα, αφού δεν μεταλαμβάνουμε ψωμί και κρασί αλλά των Αχράντων Μυστηρίων, δηλαδή Σώμα και Αίμα Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον. Δεν θα μπορούσε λοιπόν ποτέ η ΖΩΗ όλων μας να δίνει θάνατο ούτε μέσα από τη Θεία Μετάληψη ούτε μέσα από τα ιερά σκεύη της Θείας Ευχαριστίας. Εν τούτοις, ο κορονοϊός είναι, θαρρώ, και μία ευκαιρία να σκύψουμε μέσα στην ψυχή μας και να δούμε τα λάθη μας να κλάψουμε για αυτά, να μετανοήσουμε και εν τέλει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, δηλαδή να ξαναγεννηθούμε πνευματικά. Αν κανείς αναρωτηθεί τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με σένα μητέρα θα του έλεγα ότι ο αδόκητος χαμός σου, η απώλεια σου είναι αυτή που με έκανε να σκεφτώ πάνω στην παρούσα κατάσταση να απαντήσω σε αυτό το βασανιστικό γιατί: «γιατί να έχει πέσει πάνω στα κεφάλια μας αυτή η ύπουλη ασθένεια που μας στερεί αγαπημένα μας πρόσωπα και μας κρατά έξω από τις εκκλησίες μας;». Σήμερα, σε αυτήν εδώ την εκκλησία θα έπρεπε, υπό κανονικές συνθήκες, να είναι όλο το χωριό για να σε αποχαιρετήσει, γιατί κι εσύ βοηθούσες με όποιον τρόπο μπορούσες όλους όσους είχαν ανάγκη, μιας κι εσύ ήξερες πολύ καλά τι σημαίνει ανάγκη και δυσκολία, οι καταστάσεις όμως επιβάλλουν άλλο. Η ζωή σου ήταν μία διαρκής προσφορά προς την οικογένειά σου αλλά και προς την κοινωνία, ακόμα κι όταν σε χτύπησε το εγκεφαλικό, ακόμα και όταν πρόσφατα δέχτηκες φοβερή επίθεση από αγνώστους που θέλησαν να εισβάλλουν στο σπίτι μας και σώθηκες από θαύμα χάρη στην Αγία Βαρβάρα. Κατάφερες ακόμα και μέσα από το Θάνατό σου να δώσεις ελπίδα επανενώνοντάς με εξαιτίας αυτού του θλιβερού γεγονότος με το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο, την κόρη μου Ανδριάνα. Η ελληνική Πολιτεία δεν κατάφερε, ίσως λόγω γραφειοκρατικών κωλυμάτων, να σε ανταμείψει όπως έπρεπε, είμαστε όμως σίγουροι ότι οι συγχωριανοί σου και ο Χριστός ξέρουν πολύ καλά ποια υπήρξες εσύ, η προσφορά στην κοινωνία και στην οικογένειά σου που σήμερα σε αποχαιρετά με δάκρυα στα μάτια και χωρίς συμπαραστάτες, αφού έτσι ορίζουν τα μέτρα για την υγειονομική προστασία.
Καλό ταξίδι και καλό παράδεισο μάνα μου!
