Του Γιώργου Δημητράκη
Ξάνθη Μάρτιος 2020
1. ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ, ΟΗΕ,
ΝΑΤΟ, Ε.Ε.-Γερμανία, Ρωσία κ.α.
Το Διεθνές Δίκαιο
καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη μπορούν να αμυνθούν σε αυτές τις
επιθετικές ενέργειες, τις εισβολές, πάσης μορφής κλπ. Και το καθορίζουν
σαφώς εις το Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτου, με το δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής
αυτοάμυνας. Το «συλλογική αυτοάμυνα» αναφέρεται εις το Άρθρο και
παραπέμπει εις τα μικρά κράτη, τα μικρά κράτη που δεν έχουν δυνατότητα
αυτοάμυνας, που δεν έχουν ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις να αμυνθούν απέναντι εις τον
επιτιθέμενο, μπορούν με την συλλογική άμυνα, δηλαδή, με συμμαχίες που θα
συνάψουν, αμυντικές, με άλλα κράτη ή να ενταχθούν σε συλλογικά συστήματα
ασφάλειας, να αντιμετωπίσουν τον πιο δυνατό αντίπαλο. Αυτό το καθορίζει
το Διεθνές Δίκαιο. Δεν έχει άλλο τρόπο με τον οποίο ο ΟΗΕ να αντιμετωπίσει
αυτή την κατάσταση. Το ίδιο και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, το οποίο βέβαια
πάντοτε συνάδει με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, που είναι το κορυφαίο κείμενο
του Διεθνούς Δικαίου. Λέει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο εις το
Άρθρο 4, ότι η άμυνα και η ασφάλεια είναι ευθύνη των ίδιων των κρατών, δεν
είναι ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Γερμανίας ή κάποιας άλλης μεγάλης
δύναμης. Και παρακάτω λέει ότι τα κράτη έχουν την υποχρέωση συνεχώς να
ενισχύουν τις Ένοπλες τους Δυνάμεις.
